HERİDAN ŞİİR

Bir çocuk koşuyordu, Halepçe sokaklarında Gün kalleş karanlıktan kurtuldu Gün doğmadan katledildi Uçaklar kalktı sıra sıra Zulmün kalesinde Hardal gazı ile zehir kustular Ev ev, sokak sokak Sis olup yayıldılar her tarafa Kucağında minicik yavrusuyla Bir anne duruyordu Bastıkça basıyordu göğsüne Göğsüne basıyordu yavrusunu Ve çıplak ayaklı bir çocuk koşuyordu İlkbahar rüzgarında Dünyayı arıyordu gözleri İnsanlığı görmek istiyordu Ben oradaydım Bütün solukları içime çekiyordum Nefesimde tutuyordum bütün çığlıkları Gün kalleş karanlıkta tutuldu Gün doğmadan katledildi Behdinan’da Sen dünyaya sığmazsın Saklayamaz seni dünya Gel beynime gir Tut elimi çocuk Yeni bir dünya kuralım kendimize Acı dolu gözlerinle öyle bakma Kaldır başını göklere Bak kanat açıyor bize yıldızlar Kımılda cansız durma öyle Kımılda uzandığın yerden Haydi kalk, yüreğime gir Sarplıklarına yürüyelim dağlarımızın Haydi çocuk cansız durma öyle Kapatma gözlerini Bak yeni bir ölüm bulutu geliyor Halepçe üzerine Daha öğrenmedin mi? İnsanlığı yemiş ölüm tüccarları Beslenmek istiyorlar damarlarımızdan Bir de korku sinmiş içlerine Kemirdikçe kemiriyor korku onların beyinlerini Gün kalleş karanlıkta tutuldu Gün, doğmadan katledildi Halepçe’de Bir çocuk koşuyordu bütün hızıyla İlkbahar rüzgarıyla Dur çocuk, dur gitme sonsuzluğa, Gel yüreğime gir Beş gün sonra bayram olacak ülkemizde Kızıl giysilerimizi giyeceğiz seninle Şekerlerimiz olacak rengarenk Ve bir baştan bir başa gezeceğiz Seninle oynadığımız sokakları Cizre’ye varacağız Düğünleri olacak Birca Belek’te Mem û Zîn’in Ve Dicle bizim türkümüzü söyleyecek Duyuyor musun beni çocuk? Haydi kalk uzandığın yerden Gel beynime gir Beynimde yaşa çocuk, beynimde Gökyüzünün maviliğinde Acı çeken kadınların yüreğinde Gözyaşı döken anaların gözbebeklerinde